จินตนาการที่ไม่หายไป 5 ~

posted on 16 Feb 2017 23:00 by nights-7 directory Fiction

 

 

 

 

 

เข้าสู่ entry ที่ 27 ~

 

 

 

 

 

สุขสันต์วัน Valentine (ย้อนหลัง)ครับ  ^ ^ 

 

 

 

 

 

และแล้วก็วนมาครบอีกปีแล้ว เร็วมากเลย ทุกคนกำลังมีความสุขกับความรักอยู่รึเปล่า 

 

 

จริงๆเอนทรี่นี้ต้องลงตั้งแต่วันที่ 14 แล้วล่ะครับ แต่เนื่องจากบทความใน entry นี้มันยาวมากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย ทำให้ใช้เวลาในการลงเอนทรี่วันเดียวไม่ทันจริงๆครับ ก็ ให้คิดซะว่าเอนทรี่นี้ลงในวันวาเลนไทน์ละกันนะครับ ^ ^"

 

 

 

และในทุกวันวาเลนไทน์ บล็อกผมก็จะต้องลงเรื่อง "จินตนาการที่ไม่หายไป" ซึ่งใน entry นี้ ก็เป็นตอนที่ 5 แล้ววว และผมก็ตั้งใจที่จะให้จบในตอนที่ 7 ก็หมายความว่า อีก 2 ปีก็จะจบแล้ววว  (เพราะลงปีละตอนนั่นเอง  cool )

 

 

 

 

 

 

สำหรับใครที่อยากอ่านตอนเก่า ก็สามารถเข้าไปชมได้ที่

จินตนาการที่ไม่หายไป << จิ้มได้เลยครับ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

~ จินตนาการที่ไม่หายไป  5  ~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในสมัยอยู่มัธยมปลาย ผมเคยแอบชอบผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง

 

 

 

 


เธอเป็นเด็กนักเรียนที่นั่งเรียนอยู่โต๊ะข้างๆผม

 

 

 

 


 

 

 

 

 


เธอเป็นคนอัธยาศัยดี และเป็นที่ชื่นชอบของคนในห้องเรียน ที่สำคัญ เธอสวยด้วย

 

 

 

และเพราะเธอได้นั่งอยู่โต๊ะข้างๆผม จึงทำให้เราสนิทกัน ยิ่งนับวันผ่านไป ผมก็ยิ่งสนิทกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

และเพราะว่าเธอเป็นคนน่ารักมาก จึงทำให้ผม

 

 

 


ชอบเธอเข้าจนได้

 

 

 


แต่ด้วยความที่เราสนิทกันแบบเพื่อน ทำให้ผมได้แค่"แอบชอบ"เท่านั้น

 

 

 

 

ถึงจะชอบเธอมากแค่ไหน แต่เธอก็คิดกับผมแค่แบบเพื่อน ด้วยความที่ผมไม่มีความกล้าเท่าไหร่ ทำให้ผมไม่กล้าที่จะบอกรักเธอ

 

 

 


ต้องบอกว่า ผมไม่คิดที่จะไปบอกรักเธอเลยต่างหาก ด้วยความที่ผมอยากจะสนิทกับเธอแบบเดิม ด้วยความที่กลัวความสัมพันธ์ของเราจะเปลี่ยนไป

 

 

 

 

จึงทำให้ผมได้แต่เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันแล้ว วันเล่า

 

 

 

 

 

 

จนวันเวลาผ่านไป

 

 

 

 

 

ผมก็ได้พบกับรุ่นน้องคนหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


"พี่ ขอเบอร์หน่อยสิ"

 

 

 

 

 


"ห๊ะ !"

 

 

 

 

 

"เอาไปทำไมเหรอ ?"

 

 

 

ผมถามไปโดยไม่ได้คิดอะไร

 

 

 

 

 

"น่า นะ พี่"

 

 

 

 

 

และผมก็ให้เบอร์เธอไป

 

 

 


ทั้งๆที่เจอกันครั้งแรก แต่ก็โดนขอเบอร์ซะแล้ว

 

 

 

รุ่นน้องคนนี้ คือเพื่อนสนิทของแฟนของเพื่อนสนิทผม อยู่ชั้น ม.3

 

 

 

ซึ่งเพื่อนสนิทผมจะแนะนำแฟนให้ผมรู้จักนั่นแหละ แต่ก็ทำให้ผมได้พบกับรุ่นน้องคนนี้ด้วย

 

 


และแล้ว ผมก็โดนเธอขอเบอร์ซะงั้ง

 

 

 

 

 

และในวันนั้นเอง พอตกเย็นมากลับมาอยู่ที่บ้าน ซักประมาณ 1 ทุ่ม หลังมื้อเย็น

 

 

 

 

 


เธอก็โทรมาทันที

 

 

 

 

ทำให้ผมตกใจนิดหน่อย

 

 

 

 


"ฮาโหล มีอะไรเหรอ"

 

 

 

"มีเรื่องจะถามนิดหน่อยค่ะ"

 

 

 

"พี่เรียนอยู่ห้องไหนเหรอ"

 

 

 


"ห้อง ม.4/4"

 

 

 

 

"พี่เรียนสายวิทย์เหรอ"

 

 

 

"ใช่"

 

 

 


"นี่พี่เป็นคนที่ไหนเหรอ"

 

 

 

"กรุงเทพ"

 

 

 

 

หลังจากนั้นคำถามก็รัวมาเป็นชุด

 

 

 


และการคุยโทรศัพท์ครั้งแรกของเรา 2 คนในตอนนั้น ก็กินเวลาไปร่วมกว่า 4 ชั่วโมง

 

 

 

 

"ฝันดีนะคะ"

 

 

 


"เช่นกันนะ"

 

 

 

 


และแล้วก็ได้เวลากดวางสาย

 

 

 

 


แต่รู้สึกเวลาผ่านไปเร็วมาก เหมือนคุยกันได้ไม่นานแต่เวลาก็ร่วงเลยไป 4 ชั่วโมงแล้ว โดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวเลย

 

 

 

 

มารู้ตัวทีหลังว่า แบบนี้ ค่าโทรไม่หมดไปเยอะเลยเหรอเนี่ย

 

 

 

 

"แต่ช่างเถอะ" แล้วผมก็นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันรุ่งขึ้น 

 

 

 

 

 

 

 

 "สวัสดีค่ะพี่"

 

 

 

 

 

".... อื้ม  สวัสดี    นะ "

 

 

 

 

 

 

แล้วผมที่โรงเรียนตอนเช้าก่อนเข้าแถว หลังจากเดินเข้าโรงเรียนมาก็ได้เจอเธอทันที

 

 

 

 

"เมื่อคืนพี่นอนกี่โมงคะ"

 

 

 

 

"ก็หลังจากคุยกันจบพี่ก็นอนเลย"

 

 

 

 

 

และเรา 2 คนก็ได้คุยเล่นกันพักหนึ่งจนออดเข้าแถวดัง จึงได้เวลาที่เราสองคนแยกย้ายไปเข้าแถว

 

 

 

 

 

 

และเมื่อถึงเวลาพักกลางวัน หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ 

 

 

 

 

ผมก็ได้เจอกับเธอที่โต๊ะหินที่ผมนั่งพักประจำอีก

 

 

 

 

และพอถึงเวลาเลิกเรียน 

 

 

 

 

ผมก็เจอเธอที่ทางออกของโรงเรียนอีก  

 

 

 

 

และแล้วพอถึง 1 ทุ่มเวลาเดิม

 

 

 

 

 

"ฮาโหล"

 

 

 

 

 

"มีอะไรเหรอ"

 

 

 

 

"ไม่มีอะไรโทรมาไม่ได้เหรอ"

 

 

 

 

และผมก็คุยโทรศัพท์กับเธอไปอีก 4 ชั่วโมง..

 

 

 

 

 

วันต่อมา ชีวิตผมในโรงเรียนก็เริ่มเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนนิดหน่อย

 

 

 

 

เพราะตอนเช้าผมก็ได้เจอกับเธอ

 

 

 

 

ตอนกลางวันผมก็ได้เจอกับเธออีก 

 

 

 

 

 

และตอนโรงเรียนเลิก 

 

 

 

 

" พี่ วันนี้ไปส่งหนูที่สี่แยกหน่อยสิ " 

 

 

 

 

 

" หืม.. ปกติกลับบ้านทางนั้นเหรอ "

 

 

 

 

" ใช่ หนูต้องขึ้นรถกลับบ้านตรงนั้น "

 

 

 

 

 

เนื่องด้วยที่สี่แยกตรงนั้น ถ้าเดินก็คงไกลระดับหนึ่ง ผมก็เลยไปเป็นเพื่อนเธอด้วย